Klasyfikacja Spauldinga: uporządkowane zagrożenia

05-10-2021

Rozwijana nieustannie wiedza medyczna służy nie tylko skutecznemu leczeniu schorzeń. Bardzo wiele uwagi poświęca się zagadnieniom związanym z profilaktyką i ochroną pacjenta w trakcie procedur medycznych. Doskonałym przykładem może być klasyfikacja Spauldinga, czyli czytelna metoda oceny potencjalnych zagrożeń i cenna pomoc w doborze metody przygotowania narzędzi medycznych do ponownego użycia. Klasyfikacja Spauldinga jest powszechnie stosowana w branży medycznej, ale nie tylko. Jest przydatna wszędzie tam, gdzie dochodzi do kontaktu narzędzi i instrumentów z ludzkim ciałem.


Prosty podział narzędzi

Skala Spauldinga sprowadza się do oceny prawdopodobieństwa naruszenia tkanek pacjenta przez stosowane narzędzie. Narzędzia określane jako krytyczne bezpośrednio kontaktują się z uszkodzoną skórą i błonami śluzowymi. Narzędzia półkrytyczne kontaktują się z nieuszkodzonymi błonami śluzowymi. Natomiast narzędzia niekrytyczne kontaktują się wyłącznie ze zdrową skórą.


Bezpieczeństwo przede wszystkim

Klasyfikacja Spauldinga pomaga w zachowaniu standardów sanitarno-higienicznych. Każdej z głównych kategorii narzędzi medycznych przypisano zestaw zasad regulujących procedury przygotowania instrumentów do ponownego użycia. Im większe prawdopodobieństwo uszkodzenia tkanek podczas operowania danym narzędziem (a co za tym idzie – większe prawdopodobieństwo ewentualnego zakażenia), tym większe wymagania.


Wymagania w stosunku do narzędzi krytycznych, półkrytycznych i niekrytycznych

Medyczne narzędzia krytyczne muszą być sterylne, ponieważ używane są w obrębie rany lub uszkodzonych błon śluzowych, albo wręcz służą do naruszania tkanek. Oprócz tak oczywistych przykładów jak skalpel, nożyczki czy haki chirurgiczne, krytycznym instrumentem jest również endoskop. Przyjmuje się, że nawet gdy jest wykorzystywany wyłącznie do obserwacji, może stanowić źródło zakażenia, ponieważ pracuje w środowisku uszkodzonej tkanki. Dlatego należy przeprowadzić wszystkie etapy reprocesowania takiego materiału medycznego: od mycia, poprzez dezynfekcję, skończywszy na sterylizacji.

Narzędzia półkrytyczne mają kontakt z błonami śluzowymi i skórą. W założeniu nie powinny naruszać tkanek, jednakże nie można wykluczyć takiej ewentualności, stąd konieczność poddawania takich instrumentów co najmniej dezynfekcji wysokiego poziomu.

Narzędzia niekrytyczne uznawane są za całkowicie bezpieczne, ponieważ z założenia nigdy nie naruszają skóry. W tym przypadku zabiegi sanitarne mogą ograniczać się do standardowego mycia i okresowej dezynfekcji.

 

Specjalne preparaty i urządzenia do specjalnych narzędzi

Klasyfikując wykorzystywane narzędzia w jednej z grup wg skali Spauldinga i wybierając metodę mycia, dezynfekcji i sterylizacji, należy uwzględnić budowę instrumentów i wynikające z tego ograniczenia. W przypadku typowych narzędzi chirurgicznych wykonanych z odpornej stali, dobór metod reprocesowania będzie bardzo prosty. Z kolei przy wspomnianych endoskopach o złożonej budowie, wykonanych z wrażliwych tworzyw, konieczne będzie zastosowanie wyspecjalizowanych preparatów, akcesoriów i urządzeń.
Zestaw do wstępnego czyszczenia endoskopów
Pracownie endoskopowe coraz chętniej stosują zestawy do wstępnego czyszczenia endoskopów, takie jak Neutra Flush (zawierające zarówno bezpieczny, biodegradowalny preparat, jak i wyprofilowaną gąbkę). Na etapie mycia właściwego endoskopów bardzo przydatne są wyspecjalizowane akcesoria, na przykład szczotki do czyszczenia kanałów endoskopowych Sterim Endo Brush" lub Caterpillar.

W dokładnym usuwaniu zanieczyszczeń pomagają enzymatyczne środki myjące, doskonale radzące sobie z białkami i tłuszczami, a jednocześnie zmywające biofilm. Przykładem takiego preparatu, łagodnego i neutralnego dla delikatnych endoskopów, jest środek ISACLEAN. Grupę specjalistycznych produktów dla pracowni endoskopowych zamykają zaawansowane myjnie-dezynfektory, na przykład myjnia Medivators ISA.

 

Myjnia dezynfektor

Klasyfikacja Spauldinga również w branży beauty

Formalne wymagania stawiane salonom kosmetycznym, salonom fryzjerskim i studiom tatuażu, praktycznie dorównują wymaganiom wobec placówek medycznych. I w jednym i w drugim przypadku może dojść do naruszenia tkanek, skutkującego zakażeniem. Dlatego również w branży pozamedycznej stosowana jest klasyfikacja Spauldinga wraz z sugestiami dotyczącymi wyboru metody mycia, dezynfekcji czy sterylizacji. To istotna pomoc praktyczna, ułatwiająca pracę, a jednocześnie – gwarantująca bezpieczeństwo klientów i personelu.